Egemenliğin 105. Yılında: Kimin Bayramı, Kimin Sessizliği? – Murat Selamoğlu Yazdı

Bugün 23 Nisan.
Gazi Meclis’in açılışının üzerinden tam 105 yıl geçmiş.
Ve biz, hâlâ “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” cümlesini bir duvar yazısı gibi izliyoruz.
Yani güzel duruyor ama kimse dönüp bakmıyor.

105 yıl önce Anadolu’da kurulan o Meclis, işgal altındaki bir ülkenin yegâne umuduydu.
Bugün o umudu taşıyan çocuklara ne kaldı? Soru sorması yasaklanmış öğrenciler mi?
Eğitimden koparılmış, açlıkla, istismarla, tarikat yurtlarıyla boğuşan “geleceğimiz” mi?

Evet, bu ülke çocuklara bayram armağan eden tek liderin ülkesi.
Ama bugün çocuklar için bayram, sadece renkli balonlar, ezberlenmiş şiirler ve sahte tebessümlerden ibaret.
Onlara ne laiklik anlatılıyor, ne özgürlük… Ne umut, ne mücadele…

Hâlbuki Atatürk bu günü çocuklara, yani yarının kurucularına emanet etti.
Ama bu emanet, uzun zamandır layık olmayanların elinde.

Bakın çevrenize.
Kim egemen bu ülkede?
Yargı mı bağımsız, medya mı özgür, meclis mi güçlü?

Bir yanda servet, diğer yanda açlık.
Bir yanda saraylar, diğer yanda bayramlık kıyafet bile alamayan anneler, babalar.
Ve tüm bunların ortasında “bayram kutluyoruz” öyle mi?

Egemenliğin anlamı şudur:
Halk, kendi kaderine kendisi karar verir.
O halde soralım:
Gerçekten kendi kaderimize sahip miyiz?
Yoksa sadece bize çizilen sınırlar içinde sessizce oturuyor muyuz?

Bugün bu ülkede karar alma mekanizmaları, milletin değil.
Meclis var, ama yetkisi sınırlı.
Millet var, ama sesi kısık.

Biz yine de umudumuzu kaybetmeyiz. Çünkü bu halk, işgale karşı Meclis açmış bir halktır.
Çocukları için savaşmış, dağılmış bir imparatorluktan laik bir cumhuriyet çıkarmış bir millettir bu.

Bugün o milletin çocukları susuyorsa, yarın bağırmayı öğrenecekler.
Bugün susturuluyorlarsa, yarın kendi sözlerini yazacaklar.
Ve o zaman, o sözlerin adı artık “kağıt üstünde egemenlik” değil, gerçek bir özgürlük olacak.

23 Nisan kutlu olsun ama hatırlatalım:
Kutlamak değil, korumak gerekir egemenliği.