Yüreğimizde Yaşıyor – Nafiz Şahin Yazdı

10 Kasım haftasındayız.

10 Kasım, ülkenin kurucu önderinin ölüm yıldönümü…

88 yıl geçmiş…

Buna rağmen emperyalizm artıkları dışındakiler hala sevgi ve saygıyla anıyor.

Çünkü o, emperyalizme karşı verdiği savaşı kazanmıştı.

Ülkeyi emperyalizmin boyunduruğundan kurtarmıştı

Yokluk ve yoksulluk içindeki halkla kol kola, omuz omuza…

Kurtuluşun fragmanını Çanakkale’de çekmiş, emperyalizmi püskürtmüştü.

Dünya onu Çanakkale kahramanı olarak tanıyordu.

Ancak, Çanakkale’den geçmesine izin vermediği emperyalizm, çevresinden dolaşıp İstanbul’a gelmişti.

Ülke dilim dilimdi.

Çanakkale Savaşı sırasında albay olan Mustafa Kemal, artık paşa olmuştu.

İstanbul’da bir yalıda paşa paşa oturup keyif çatmasının önünde bir engel yoktu.

Tek engel yüreğindeki vatan sevgisiyle emperyalizme direnme aşkıydı.

Biliyordu ki emperyalizm girdiği ülkelerin kanını emen yarasa gibidir.

Kanını emip, posasını bırakır. Geriye ruhunu yitirmiş bir halk kalır.

Koca Osmanlı İmparatorluğu Anadolu’ya sıkışmış,  emperyalizmin yaş günü pastası gibi dilimlenmişti.

Mustafa Kemal, önce yüreğinin sesini dinledi, ardından halkının çığlığına kulak verdi.

İşgal altındaki İstanbul’u ayağına takılmış pranga gibi hissetti.

O prangaları kırmanın yolu Anadolu’dan geçer!

İstanbul’da zevküsefa içinde yaşamaktansa ‘’Atatürk’’ olma yolunda zorlu bir yolcuğu tercih etti.

Özgürlük yoksa omzundaki rütbelerin de anlamı olmadığını biliyordu. Rütbelerini fırlatıp atarak sonu belirsiz bir mücadeleye girdi.

Yokluk ve yoksulluk içinde bir mücadeleye başlamak için kırık dökük bir tekne ile Karadeniz’in hırçın dalgaları arasından Anadolu’ya geçti.

Anadolu’ya geçiş, bir destanın önsözüydü.

Samsun’da başlayıp adım adım Anadolu’yu dolaştıktan sonra İzmir’e uzanan destan…

Kurtuluş Destanı…

O destanın sonunda İzmir’in dağlarında çiçekler açar.

O çiçeklerin arasından Cumhuriyet tomurcuk verir.

Kurtuluş destanın bittiği yerde yeni bir destan başlar: Kuruluş Destanı…

Bir anlamda Kurtuluş Savaşı’nın zafere ulaştığı gün yeni bir savaş başlattı.

Cehaletle savaştan başlayıp, ekonomiye kadar her alanda savaş…

Emperyalizmin yerli işbirlikçilerine rağmen kazanılan savaş…

Çağdaş medeniyetlere direnen yobazlar zaman zaman güç kazansalar da sonları hep hüsran oldu.

Feslisinden cübbelisine kadar yobazlar…

Kıyafet devriminden harf devrimine kadar Atatürk’ün yaptığı ne varsa yok etmeye çalışan yobazlar…

Onları Atatürk’ün gençliğe hitabesinden tanırsınız.

‘’Gençliğe Hitabe’’ şöyle başlıyor:

‘’Birinci vazifen, Türk İstiklâlini, Türk cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegane temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni, bu hazineden, mahrum etmek isteyecek, dahilî ve harici bedhahların olacaktır.’’

İşte oradaki ‘’Dahili bedhahlar’’ tam da bunlar…

Atatürk, onların nefretini kazanacak ne yaptı?

Din ticaretlerini engelledi, ekmeklerini kesti.

Her 10 Kasım’da saatler 09.05 olduğunda çalan sirenlerle halk acısını yüreğinde hissederken bu soysuzlar bir dakikalık siren sesinden bile rahatsız olurlar.

Onlara rağmen bir ulus diyor ki ‘’Ölmedi yüreğimizde yaşıyor.’’