İnsan kendinden özür diler mi? – Yusuf İpekli Yazdı

Ne özür dilemesi bazen öteye bile geçer.

Ben de kendimden özür diliyorum.

Ne özür dilemesi, öteye bile geçiyor, kendimden bin bir milyon defa ö-zür di-li-yo-rum.

Yeter mi, yetmez!

Bu ülkede yaşayan bir seçmen olarak yaptığım iyi niyetli hatadan dolayı sadece kendimden değil yediden yetmişe hayal kırıklığı yaşayan, hayal kırıklığı yaşattığım  herkesten, her canlıdan özür diliyorum…

Ne canlısı, yetmez!

Ormandan, dereden, dağdan, taştan, topraktan, odundan, kömürden, açık oturumdan, panelden, şiirden, öyküden, romandan, gurbetten, hasretten, sazdan, kemandan, ekinden, üzümden, aydan, yıldızdan, buluttan, uçurtmadan, yataktan, yorgandan, yastıktan, bağdan, bahçeden, gecekondudan, villadan, şatodan, apartımandan her şeyden ama her şeyden canı gönülden biraz utanarak, biraza mahçup bir duygu içinde özür diliyorum.

Ellerim kırılsaydı diyeceğim de diyemiyorum. Ellerim kökten kopsaydı diye haykırmak bile rahatlatmıyor ruhumu.

Peki nedir bu özrün sebebi?

Noktayı cümlenin başına koymak.

Ben de bir seçmen olarak noktayı cümlenin başına koyarak bildiğim bütün kuralları alt üst ettim.

Ses bayrağımız Türkçe yaptığım bu iyi niyetli hatayı affetmek bir yana bana öyle bir ceza verdi ki tebdilim şaştı…

Dertlerim büyüdü, dertlerim Kerem’in derdini çoktan aştı.

Sonuçta kendim ettim kendim buldum, kimseye diyecek bir sözüm yok mevsimlik bitki gibiyim çabucak sarardım soldum.

O yüzden;

Ben de kendimden özür diliyorum.

Ben de kendimden bin bir defa özür dileyerek kendime kaçıyorum.

Hani neydi cümlenin başındaki o meşhur nokta, “Hata ettim Allah affetsin…” vesselam!