Korkunun gölgesinde eğitim – Yusuf İpekli Yazdı

Yasal olarak 26 Haziran beklense bile okullar fiilen ha kapandı ha kapanacak, tatil başladı denebilir. Lise Giriş Sınavı da yapıldı çünkü. Bu arada okullarda da son sınavlar tamamlandı. Öğretmenler aman bana kimse dokunmasın diye bu sınavları göstermelik yaptı, yapıyor. Galiba bütün öğrenciler toptan sınıf geçecek.

Peki sınavlar neden göstermelik hale geldi? Neden öğretmenler işi sıkı tutamıyor? Neden okul yöneticileri bu işe göz yumuyor? Öğrencilerin gidişatta rolü var mı? Ya veliler olayın neresinde?

Yanıt iki kelime, “CAN KORKUSU!”

Öğretmenler neden, kimden korkuyor?

1) Öğretmenler öğrencisinden korkuyor. Örnek çok yazmaya lüzum yok.

2) Öğretmenler veliden korkuyor. Örnek fazla, veli okula geliyor gazla…

3) Öğretmenler idarecisinden korkuyor. Korkuyor çünkü mobing alıyor can, ister itaat et rahat ol ister Irmak hoca gibi karşı dur ateşlerde yan.

4) Öğretmenler mevzuattan korkuyor. Korkuyor çünkü iki satır CİMER başvurusu başına dert açıyor.

5) Öğretmenler sendikalardan korkuyor. Korkuyor çünkü sendika öğretmen yararına değil, kafasına göre karar veriyor.

6) Öğretmenler bürokrasiden korkuyor. Korkuyor çünkü aleyhinde alınan kararı ortadan kaldırmak pek mümkün değil.

7) Öğretmenler MEB’den korkuyor. Korkuyor çünkü öğretmenlerin çoğu sözleşmeli, ücretli. Üstelik bu öğretmenlerin önemli bir kısmı evli, çocuk sahibi. Aldıkları ücret üç kuruş. İş garantisi yok. Bir imza ile ortada kalma ihtimali çok yüksek. Ve atanmayan yüzbinlerce öğretmen var.

Bakınız atanmayan bu öğretmenler iki gün önce seslerini duyurmak için Ankara’da bir eylem yaptı. Sonuç ne oldu biliyor musunuz? Biber gazı, jop ve göz altı.

Okulları düşünen yok, öğrenciyi düşünen yok, veliyi düşünen yok, özel çocukları düşünen yok, en önemlisi öğretmeni düşünen yok.

Tamam da MEB ne yapıyor?

Bir ara tatiller kalksın diyor bir kalsın…

Bir zorunlu eğitim kısalsın diyor bir uzasın…

Bir kere MESEM demiyor, bir kere çağdaş eğitim demiyor, bir kere diplomalı işsizlik demiyor.

Ya kamuoyu…?

Uyuyor, üstünde butlan yorganı mışıl mışıl uyuyor.

Ne demişti bundan otuz yıl önce ton ton bir politikacı: “Benim memurum işini bilir.”

Şimdi de herkes (d)işini biliyor efendim, herkes…