Zorba Yetiştirmeyelim – İlkay Kumtepe Yazdı

Masum bir oyun gibi başlayan bir sahne, aslında geleceğin tehlikeli davranışlarının habercisi olabilir. İlkay Kumtepe, çocuklarda şiddetin nasıl normalleştiğini anlatıyor.

Küçük bir çocuk, henüz ilkokula gidiyor belli ki. İyi bir semtte ve iyi bir sitede oturuyor. Ailesi onu iyi şartlarda yetiştirmek için burada oturmayı seçmiş belli ki. Öyleyse ailenin gelir düzeyi de iyi demektir. Yani çocuklarına iyi bir gelecek sunabilmenin yolunu onu iyi bir çevrede yaşatmak olarak görmüş ve bunun için de iyi para harcadıkları belli oluyor. Tabi ki iyi bir şey yapıyor aile.

Az sonra çocuk sırt çantasını indiriyor ve içinden bir oyuncak çıkarıyor. Sıradan bir oyuncak değil. Bir silah çıkarıyor ve etrafa nişan almaya başlıyor. Onu gören bir iki arkadaşı da yanına geliyor. Çocuk gururlu ilgi çekmeyi başardı. Çantaya yönelip başka oyuncaklar da çıkarıyor içinden. Gerçekten sıradan oyuncaklar sanmayın. Çanta silah deposu gibi. Bir tanesi upuzun namlusu ve seri atışı ile bir makineli tüfek. Ve arkasından çıkardıkları da gerçeğini aratmayacak kadar gerçekçi silah oyuncaklar. Çocuk eline makineliyi alıp etrafı tararken arkadaşları da diğer silahları deniyorlar. Hepsi de atış sesi çıkaran silahlar. Ama o kadar da değil. Şarjörü olan ve içine mermi olarak küçük misketler konan silahlar. Çocuklar onları ustalıkla dolduruyor. Belli ki bu oyunu ilk kez oynamıyorlar. Etrafa ateş açarken de göğüslerini kabartarak, etrafa kendilerini daha fazla fark ettirmeye çalışarak, büyük bir gururla (!) hareket ediyorlar.

Onlar böyle etrafa ateş ederek eğlenirken, sessizce parkta oynayan çocuklar alandan uzaklaşıyorlar. Korktukları gözlerinden belli oluyor. Oyunlarını bırakıp büyüklerinin yanlarına ya da evlerine doğru yöneliyorlar. Güçlerinin yetmeyeceği bir durum var ve ortamdan çekilmeyi tercih ediyorlar.

Bu söylediklerim kurgu değil bir gözlem. Ve hiç suçsuz, kendince oyun oynayan çocukların mağdur edilmesi var. Mağdur edenler de çocuk ama zorba. Zorbalıklarının farkındalar ya da değiller. Ancak onlara bu zorbalık olanağını tanıyan ailelerin gerçek anlamda suçlu olduğunu söyleyebilirim.

Şimdi soruyorum;

Neden küçük bir çocuğa silah oyun aracı olarak satın alınır?

Neden küçük bir çocuğa birçok silah oyun aracı olarak satın alınır?

Neden küçük bir çocuk gerçeğine çok benzeyen birçok silah oyuncakla oyun parkında diğer çocukları zorbalar?

Aile bu malzemeleri hangi iyi niyetle çocuğa satın almış olabilir?

Bu gün oyuncak alırken çocuğa sınır koyamayan aile yarın okul kuralları, toplum kuralları, başkalarına saygı, yaşam alanlarına, yaşam haklarına saygı konusunda sınır koyabilir mi?

Bunca yıllık tecrübeme dayanarak eminim ki çocuğun okulda çok kez başı derde girmiştir. Aile okula defalarca çağrılmıştır. Çocuğun davranış sorunlarına çözüm bulmak için öğretmeni/rehber öğretmeni uğraşıp duruyordur.

Biraz daha büyüyüp etrafına daha çok zarar verdiğinde sorumlu kim olacak?

Şimdi sorumlu kim?

Çocuğun cezai ehliyeti yok. Bu doğru ama onu suç işlemeye meyilli yetiştiren ailenin cezai ehliyeti var. Bu aile çocuğun işlediği her suçta hem de ilk seferden bir yaptırımla karşılaşsa sorunu hemen çözmek için doğru adımlar atardı.

Tüm çocuklar masum doğar ama onu hangi uyaranlar eşliğinde yetiştirdiğimiz nasıl bir birey olacağını belirler. Şiddet eğilimli ve zorba olarak yetiştirmek normal bir birey olarak yetiştirmekten daha zordur. Öyleyse gelin çocukları silahlarla değil kitaplarla, şiddetle değil sevgiyle büyütelim.