Kapitalizme Umut Gerek – Nafiz Şahin Yazdı

Ayakkabıları kendilerinden önce hedefe ulaşan, büyüyünce de giyer elbiseli çocuk; ellerini saklayan ceketinin kolları boşta sallanırken korkuluğu andırıyordu.

Seyyar korkuluk…

Ayakkabısız çocuklar, onun bu haline bakıp gülüyorlarsa da içten içe özeniyorlardı.

Kocaman, gülünç ayakkabıları bile yoktu.

Ceketleri zaten yoktu.

Gömlekleri göbeklerine yetişemiyordu.

Yürüyen korkuluk, burnu kendisine dönmüş ayakkabılarıyla bakışıp özenilmenin tadını çıkarıyordu.

Zaten tadını çıkartacak başka neyi var ki…

Ona bile özenen çıktı ya!

İşte o korkuluk görünümlü, büyüyünce de giyer elbiseli çocuk büyümedi.

Babasına bile bol gelecek elbiselerini dolduramadı.

Abisinin eskileriyle büyüyen babası da büyümemişti.

Elbise alırken ne kadar büyüyeceğini düşünmüşlerse…

Fesleğen eksen gül bitmez ki…

Küçücük babanın, küçücük çocuğu…

Büyüyünce de giyer elbiseli çocuklar zor büyür.

Kuru ekmekle nasıl büyüsünler…

Fakirler giyimlerine özen gösterirler. Yoksa fakirlikleri belli olacak.

Belki de o nedenle bol elbiseler için ‘’Zengin gösteriyor’’ denir.

Bilmezler ki zengin, zenginlik gösterme peşinde değildir. Ne bulsa sırtına geçirir.

O şık markalar sonradan görmeler içindir..

Parayı bulmuş ama zenginliğe alışamamış ruhu hala fukara…

Memleketimde onlar iktidarın yarattığı kasabalı zenginler…

Yalınayak büyümüş çocuklar…

Dünya markalarının peşinde koşarak parayı bulmanın tadını çıkartırlar.

Geçmişte özendikleri, içlerinde ukde kalmışların peşinde…

‘’Sonradan görmeye jeep bile yetişemez’’ derler.

Onlar fukaralara umut!

Onları gören fakirler nasıl umutlanmasın!

‘’Umutlanma’’ diyemezsin ki…

Kapitalizme köle lazım…

Onların da kulağına bir yerden ‘’Kapitalizm’’ diye bir şey çalınmıştı ama o bir yemek mi, yoksa bilmedikleri bir memleketin ismi mi?

Zaten bilselerdi böyle olur muydu?

Fakirliği kader zanneder, çok çalışarak o kaderi değiştirebileceklerini düşünürler.

Tam da kapitalizmin istediği gibi…

Kapitalizm o umudu sever.

Otobüs durağında beklerken önünden geçen Ferrari’ye bakarak fazla mesaiye kalacak kadar uçuk bir umut…

İşte onlar siyasetçilerin elinin kiri…

Siyaset onların omuzlarında yükselir.

Kapitalizm bu umutları da sömürür.

Siyasetçiler istediğini alır, onlar büyüyünce de giyer ayakkabılarıyla baş başa kalır.