Zalim(in)… – Yusuf İpekli Yazdı

Verilince mevki, ballı koltuktan,
Kalkıp ayrılması, inmesi güçtür.
Kopsa fırtınalar, kasırga yıksa,
İnsanın durulup, dinmesi güçtür.

Kılı kıpırdamaz akarken kanın,
Umurunda olmaz yansa da canın,
Hırsına yenilen zalim insanın,
Narsist egosunu yenmesi güçtür.

Yalanı, dolanı düşse de dile,
Halkın desteğini kaybetse bile,
Mesleği olanın iftira, hile
Çekilip köşeye sinmesi güçtür.

O, çember içinden bakar her şeye,
Eser, yağar, gürler, çakar her şeye,
Gereksiz kulp takar hemen her şeye,
Sevgi trenine binmesi güçtür.

Evsiz, barksız, garip analar için,
Yavan ekmek yiyen Ranalar için,
Küflenen, paslanan vanalar için,
İçinin, dışının yanması güçtür.

Ne bulursa atar kirli torbaya,
Korkup boyun eğer katil zorbaya,
Helal ekmeğini sıcak çorbaya
Üfleye üfleye banması güçtür.

İran’da, Gazze’de İsrail rutin,
Kuyruğunu kıstı Rusya’da Putin,
Gözüne kan dolan Sam Amca, itin
İyiye, doğruya kanması güçtür.

Aklını başından alınca sara,
Hırslanır sadece düşünür para,
Umurunda olmaz kanayan yara,
Ölümü hakikat sanması güçtür.

Büyüsün fidanlar dal olsun diye,
Uğraşmaz pamuklar şal olsun diye,
Arı kanadında bal olsun diye,
Çiçekten çiçeğe konması güçtür.

Sinsidir, haketmez hiç bir ünvanı
O yüzden tükenmez kahpe planı,
Düşman bildiğinden İpekli canı,
İyiydi diyerek anması güçtür.